از همون اول عادت نداشتم که مشکلاتمو به کسی بگم ، چون همیشه فکر میکردم که مشکل منه و به هیچ کسی ربطی نداره 

عوضش همیشه شادی هامو جار زدم ، حتی شادی های کوچیک مثل ذوق خرید یه خودکار رنگی ! 

هیچ وقت قصد اینو نداشتم که داشته هامو به رخ بکشم یا پُز بدم ! اما از بیان شادی و ذوق لذت میبرم ولی گاها بعضی ها برداشت های متفاوتی داشتن منم تا میفهمیدم یکی از شادیم عذاب میکشه خیلی آروم صحنه رو ترک میکردمو دیگه هیچ وقت با اون فرد درباره ی شادی هامم حرف نمیزدم ! 

این رفتار نمیدونم خوبه یا بد ولی باعث شده همه حتی پدرومادر و دوستان و آشنایان هم فکر کنن من هیچ مشکلی ندارم و یه سرخوشِ ولخرجِ بی غمم که خب هیچ وقت درست نبوده !